۴ آبان

باز غروب چون بارانی فرو می‌ریزد سرخ برلبه‌های فصلی که مادرانه سینه‌های سرد خود را برای شیردادن به زمان جاری برون می‌آورد.
خواب می‌بینم مرده‌ام با گیسی سیاه و روان کنار رود به کار بازگشت به زمینم.
بیدار می‌شوم و می‌دانم مرده‌ام…
فریادهای من آسمان درونم را به لرزه درآورده‌اند و بیرون تنها نسیم‌ها آرام آرام بر برگ‌های خزانی سلامم می‌دهند.
بیرون ابرهای الهام‌بخش ابدی‌ام به آسمان کهن درونم راه باز می‌کنند…
فرو می‌ریزم
می‌دانم مرده‌ام
می‌دانم باز به درون زهدان تو کشیده می‌شوم
به انتظار بارانی که فرو بشویدم در جهان تو همه ابرهای عاشق را درون کشیده‌ام
و می‌گذارم موران و کرم‌ها به روی پیکرم بخزند و به توام بازگردانند
پرندگان گیس سیاهم را به شیرینی خانه عشقشان می‌برند و آن چشم‌ها که گمان می‌کردم هماره و تا به ابد تو را خواهند نگریست حال به درون گشوده شده‌اند.
می‌دانم مرده‌ام
می‌دانم تا پاییز به سر آید در درون تو باز آرام چون گذشته نفس می‌کشم و تا بهار در هزاران هزار برگ به رقص در خواهم آمد.

سحر پریازانی

1+

۳ آبان

تو با آن چشمان میشی فراموش‌نشدنی
که چون دو گوی روشن و چرخان قلب را می‌شکافتند،
آن پرنده‌ای هستی
که من به رویا دیده‌ام.
سبک و آرام
کوچک و معلق
و خاکستری در افق روشن
چون رویایی که در ابدیت فراموش می‌شود.

سحر پریازانی

1+

۱۹ مرداد

خداوند
از گلوی تو سخن می گوید
پرنده!
می گریزد از حنجره ی کوچک تو
ناوک تیز
می نشیند با سوزَش
بر قلب من
آه چقدر عاشق شده ام

سحر پریازانی

1+

۱۹ مرداد

چشمانم به روی موج ها می لغزند و
زبانم در کام چرخی کوتاه می زند
تا من دریابم
وه که موج ها برادران گم شده ی من هستند
وه که موج ها از دیاری دوردست
برای دیدار من آمده اند
برادران را یافته ام
به آب می زنم
ایمانم پابرجاست
که به صد تکه عریان خواهد شد
روحم

سحر پریازانی

1+

۱۳ مرداد

گیتار ‌نواز پیر
کلاهش را جلوی من گرفت
دوستش داشتم
تمام کلاهش را لیسیدم
گیتار نواز پیر مرا سنگ زد
توی بیابان‌ها خودم را گم کردم
گیتار نواز پیر
هیچوقت نفهمید
که من سگم.

سحر پریازانی

1+