شعر طبیعت

اگر کوهی بودم
در تن خود می‌آسودم.
و اگر رودی بودم
در زمزمه‌ی خود
خود را فراموش می‌کردم.
اگر خاکی بودم
با سکوت و فراموشی
یکی می‌شدم.
و اگر آتش بودم
در خود می‌سوختم.
ولی افسوس که مرد رفته‌ای هستم
که چشمان خود را
به روی جهان غم‌انگیز خویش
باز نگه داشته‌است.
 
بیژن جلالی